Άγιος Bλάσης 2011: επειδή αυτά που έγιναν δεν ξαναγίνονται…τα φωτογραφίσαμε

Σε μερικές φωτογραφίες που αποτυπώνουν λίγα, θυμίζουν όμως πολλά, σας ταξιδεύουμε στον αγαπημένο μας ‘Άγιο Βλάση’.

Εκεί όπου…

Facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

8 σκέψεις σχετικά με το “Άγιος Bλάσης 2011: επειδή αυτά που έγιναν δεν ξαναγίνονται…τα φωτογραφίσαμε

  • 6 Σεπτεμβρίου 2011, 14:15
    Permalink

    Φανταστικές φωτογραφίες… Οι Χ.Α. Αγρινίου, έχουν μία υπέροχη κατασκήνωση!

    Σχολιάστε
  • 7 Σεπτεμβρίου 2011, 13:33
    Permalink

    Άγιος Βλάσης για πάντα! Φέτος ήταν σίγουρα η καλύτερη κατασκηνωτική περίοδος που έγινε ποτέ!!!

    Σχολιάστε
  • 10 Σεπτεμβρίου 2011, 22:03
    Permalink

    «Κατασκήνωση φωλιά για του Θεού τη φαμελιά, Θεέ μου να ‘μαστε μαζί στον ουρανό όπως και στη γη…» αγαπάμε Αη-Βλάση!!

    Σχολιάστε
  • 12 Σεπτεμβρίου 2011, 22:10
    Permalink

    Αυτή η κατασκήνωση σου μιλάει και μετά από χρόνια…!
    Μακάρι να ξαναβρεθώ στου Αι-Βλάση την κορυφή..!!!

    Σχολιάστε
  • 27 Οκτωβρίου 2011, 17:11
    Permalink

    Μια υπέροχη κατασκήνωση στην καρδιά του βουνού!
    Μοναδικές εμπειρίες!
    Ουράνια δώρα!
    Απερίγραπτα βιώματα!

    Κατασκήνωση στον Αγιο Βλάση, η Κατασκήνωσή μου!

    Σχολιάστε
  • 12 Μαρτίου 2012, 08:43
    Permalink

    Όντως…από τις φωτογραφίες φαίνεται φανταστική κατασκήνωση!!! Από γνωστούς μου που έχουν πάει, μου έχουν πει ότι είναι μια από τις καλύτερες κατασκηνώσεις της Ελλάδας!!! Μακάρι να έχουμε την ευκαιρία να πάμε και εμείς καμιά φορά που δεν έχουμε σχέση με Αγρίνιο!!! Να ρωτήσω…σε τι ύψος βρίσκεται η κατασκήνωση;

    Σχολιάστε
    • 27 Αυγούστου 2013, 15:55
      Permalink

      Η κατασκήμωση του Αγίου Βλασίου βρίσκεται στα 1.100 μέτρα.

      Σχολιάστε
  • 27 Οκτωβρίου 2014, 17:00
    Permalink

    Καιρό τώρα είχα κατά νου να ψάξω στο διαδίκτυο για τον Άγιο Βλάση.
    Πρώτη φορά πήγα το 1976 (και για 7 συνεχόμενα «όμορφα»χρόνια).
    Οι φώτο που είδα (δημοσιεύσατε) δεν έχουν καμία σχέση με την τότε κατασκήνωση,τους αγογιατες με τα μουλάρια, που σε ανέβαζαν μεταφέροντας αποσκευές, τις μεγάλες σκηνές που μας φιλοξενούσαν, την μπάλα που έπεφτε έξω από το γήπεδο (δεν υπήρχαν προστατευτικα πλέγματα!) και συνήθως χανόταν. Η «ωρα της αληθειας» μακρυά μέσα στο βουνό ,βράδυ. Οι περίπατοι στα ταμπούρια του Καραΐσκάκη (κάπως έτσι λεγόταν), η αγνότητα που υπήρχε. Το τραπέζι του πινκ πονκ.Η «ωρα του αναγνωστηριου». Πολύ μνήμη, πολλοί φίλοι, πολλές καλές στιγμές. Θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα για την κατασκήνωση του Αι Βλάση.
    Χάρηκα που σας βρήκα και έγραψα κάτι δικό μου…από τότε….

    Σχολιάστε
Διάβασε τους κανόνες σχολιασμού!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *