Πρέπει να εγκρίνουμε πάντα τη στάση των αρχιερέων;

Ερώτηση που λάβαμε:

Πρέπει να εγκρίνουμε οποιαδήποτε στάση υιοθετεί η ηγεσία της Εκκλησίας(ιεραρχία, αρχιεπίσκοπος…); ώρες ώρες δεν είναι λίγο απαθής σχετικά με όσα συμβαίνουν, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ηχηρή αντίδραση απέναντι στην Πολιτεία;

Πείτε μας τη γνώμη σας στα σχόλια παρακάτω!

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Πρώτα απ’ όλα είναι απαραίτητο να υπογραμμίσουμε πόσο σημαντική είναι η θέση του Επισκόπου στην Εκκλησία ο οποίος είναι «εις τύπον καί τόπον Χριστού», αποτελεί το ορατό σημείο ενότητας των πιστών με τον Χριστό. Άν ένας άνθρωπος διασπάσει την κοινωνία με τον Επίσκοπό του, τότε χωρίζεται και από την Εκκλησία και παύει να είναι μέλος της, πράγμα τραγικό. Περισσότερα όμως για τη θέση του Επισκόπου στην Εκκλησία μπορείς να δεις σε προηγούμενη απάντησή μας.

Εφόσον λοιπόν είναι τόσο σημαντικό να αναγνωρίζουμε τους Επισκόπους μας και να τους αποδίδουμε τον ανάλογο σεβασμό και την τιμή που τους αρμόζει, τι κάνουμε όταν διαφωνούμε με κάποια άποψή τους ή με την γενικότερη στάση τους;

Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι Αρχιερείς είναι άνθρωποι και συνεπώς μπορεί να κάνουν λάθη ή να επιλέγουν τρόπους και τακτικές σε διάφορα θέματα, με τις οποίες εμείς να διαφωνούμε. Δεν κατέχει το αλάθητο κανένας άνθρωπος, και άρα κανείς αρχιερέας. Πολλές φορές στην ιστορία της Εκκλησίας εμφανίστηκαν ανάξιοι ιερείς και επίσκοποι οι οποίοι είχαν νοθεύσει την πίστη και την ζωή της. Ακόμα και ολόκληρες Σύνοδοι Επισκόπων έχουν παρεκκλίνει κι εχουν αποκηρυχθεί ως ψευδοσύνοδοι! Ωστόσο η συνείδηση της Εκκλησίας τους απέρριψε και αυτό εκφράστηκε μέσα από Συνόδους που κατεδίκασε τους ιερείς ή επισκόπους ή τις Συνόδους που είχαν εκτραπεί.

Το αλάθητο το κατέχει η Εκκλησία ως σύνολο διότι κατευθύνεται από το Άγιο Πνεύμα το οποίο «συγκροτεῖ ὅλον τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας» (τροπάριο Πεντηκοστῆς). Γι’ αυτό και η Εκκλησία ονομάζεται «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. γ΄ 15), δηλαδή αποτελεί τον στύλο και το θεμέλιο που συγκρατεί την αλήθεια.

Είναι ιστορική και πολύ χαρακτηριστική η απάντηση των Ορθοδόξων Πατριαρχών στον Πάπα Πίο Θ΄: «Σε μας ούτε Πατριάρχες, ούτε Σύνοδοι θα μπορούσαν να εισαγάγουν καινούριες διδασκαλίες, επειδή φύλακας της πίστεως είναι αυτό το σώμα της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο λαός». Καί λαός του Θεού είναι όλοι μαζί, επίσκοποι , ιερείς και λαϊκοί.

Τι γίνεται όμως αν εμείς διαφωνούμε σε κάτι;

Πρώτον, να μην είμαστε εύκολοι να κρίνουμε ούτε να είμαστε απόλυτοι στην κρίση μας σαν να θεωρούμε ότι μόνο εμείς γνωρίζουμε τον σωστό τρόπο για την αντιμετώπιση των διαφόρων ζητημάτων. Πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε, άρα η εμμονή στην κρίση μας είναι ελλειμματική.

Επίσης, πρέπει να προσέχουμε και το εξής: η όποια αντίδρασή μας στην περίπτωση που διαφωνούμε με τον Επίσκοπο, πρέπει να διακρίνεται από ταπεινό φρόνημα, σεμνότητα και σεβασμό. Μπορούμε να εκφράσουμε τη διαφωνία μας σε κάποιον εμπειρότερο πνευματικά, να διατυπώσουμε τη γνώμη μας ευγενικά κι όχι να καταφεύγουμε σε φωνές και χαρακτηρισμούς για «προδοσία της πίστεως» κλπ.

Γενικά,  ας μην ξεχνούμε ότι δεν πρέπει να μεταθέτουμε την ευθύνη στους Επισκόπους. Την Εκκλησία την αποτελούμε όλοι μας, κλήρος και λαός. Όλοι μαζί είμαστε η Εκκλησία και ο καθένας μας θα έπρεπε να ζει, να σκέφτεται και να στέκεται απέναντι στην κατάσταση της κοινωνίας κατά τρόπο που να εκφράζει την ιδιότητά του ως Χριστιανού… άραγε τι ισχύει για εμάς;

Facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

4 σκέψεις στο “Πρέπει να εγκρίνουμε πάντα τη στάση των αρχιερέων;

  • 17 Δεκεμβρίου 2017 στις 23:07
    Permalink

    Πάντα υπήρχε και ελπίζω να υπάρχει Κριτική διάθεση απέναντι στις αποφάσεις των Ι. Συνόδων μιας και εμείς τις επικυρώνουμε ή τις ακυρώνουμε (βλ. Σύνοδος Ελβίρας, Εφέσου, Κων/πόλεως, Φερράρας-Φλωρεντίας, Σύνοδο Κρήτης κλπ). Είναι σημαντική η λογική κρίση των Χριστιανών.
    Κάποιος μπορεί να πει πως δεν μπορεί ο καθείς να πει την γνώμη του για τα δογματικά, αυτοί κατατάσσονται στην «δεσποτοκρατική εκκλησιολογία» που δεν έχει καμμία σχέση με την Αλήθεια εκφρασμένη από τα χείλη του Αγίου:
    » Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν, εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως. Ώστε ότε περί Πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν, εγώ τις ειμί; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης; Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράξουσι και συ σιωπηλός και άφροντις;»
    (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης).
    Και ο Δημ. Νατσιός «προδόντες την καθαράν θυσίαν, αζυμίται γεγόναμεν» για την υποδοχή των Αρχιερέων μετά την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας αλλά και την γνώση των Αρχιερέων για την προδοσία τους.
    Από την άλλη η αντίδραση της Εκκλησίας ούτε περιορίζεται αλλ’ ούτε και ορίζεται από καμμία Ιεραρχία, ούτε τινά Αρχιεπίσκοπο, εμείς είμαστε οι Εκκλησία, όστις θέλει ας εξεγερθεί.
    Αυτή είναι η υγεία της Ορθοδοξίας και η αδυναμία του παπισμού, εμείς αποφασίζουμε συλλογικά ενώ οι παπικοί αποδέχονται «αχώνευτα» ό,τι τους σερβίρεται άνωθεν.

    Απάντηση
  • 18 Δεκεμβρίου 2017 στις 10:45
    Permalink

    «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν.» Προς Εβραίους επιστολή απ. Παύλου, 13,7

    «ὧν ἀναθεωροῦντες» … «μιμεῖσθε τὴν πίστιν».
    Να μιμηθούμε την πίστη όχι όλων δηλαδή.
    Τώρα αν εμείς έχουμε στραβό κεφάλι πώς θα αξιολογήσουμε σωστά «τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς»;

    ΠΡΟΣΟΧΗ όμως. Δεν μας έβαλε ο Θεός Κριτές των αρχιερέων. Δεν βλέπουμε τα πράγματα από την θέση τους. Πόσοι ξέρουν άραγε ότι ο νυν Αρχιεπίσκοπος όταν ήταν φοιτητής κάθε Κυριακή περιποιούνταν γέροντες σε νοσοκομεία; Εμείς τι κάνουμε; Έξω από τον χορό πολλά μπορούμε να λέμε. Μπορούμε να ξεκινήσουμε εμείς την ηχηρή αντίδραση και τότε κατ ανάγκην θα ακολουθήσουν και οι ανώτεροι με την ξεκάθαρη εξουσία και εξουσιοδότηση από τον λαό.

    Δεν είναι όμως κανείς αλάθητος ότι και να έχει κάνει. Δεν σημαίνει επειδή «τάδε έφη ο τάδε ξακουστός για τις αγαθές πράξεις του» ότι λέει το σωστό. Ή μπορεί να ξέρει και κάτι παραπάνω και να έχει άλλο καλύτερο σχέδιο υπόψιν του.

    Επίσης, επίσκοποι δεν γίνονται μόνο οι άγιοι. Ο Νεστόριος όπως και πολλοί άλλοι ήταν Αρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως και όμως τα έκαναν μαντάρα…

    Απάντηση
  • 18 Δεκεμβρίου 2017 στις 15:25
    Permalink

    Ο κόσμος είναι προκατειλημένος απέναντι στην Εκκλησία γιατί δεν συμφωνεί σε κάποια πράγματα με την στάση της ηγεσίας της και έτσι αποτρέπεται από το να την προσεγγίσει. Συχνά βέβαια αυτό λειτουργεί και ως δικαιολογία για να μην το κάνει.
    Η ιεραρχεία υπάρχει για κάποιους λόγους. Η στάση της όμως δεν είναι «ευαγγέλιο». Ενίοτε είναι απαθής ή ακόμα και πιο αντιδραστική σε κάποια ζητήματα. Άλλωστε οι ιεράρχες έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πολλά που εμείς δεν γνωρίζουμε, προσπαθούν να κρατούν ισορροπίες με τον τρόπο που αυτοί κρίνουν. Δεν είναι ανάγκη να ταυτιζόμαστε 100%. Έχουμε τον Λόγο Του Θεού, τον ξέρουμε, γνωρίζουμε που αρχίζει και που τελειώνει το σωστό και το λάθος, πώς διακρίνουμε και το εύκολο από το σωστό. Ας μην κολλάμε σ’ αυτά… Οι ιεράρχες δεν είναι οι μεσάζοντες στη σχέση μας με Τον Θεό(ας μην ξεχνάμε παραδείγματα διακεκριμένης αποκκλίνουσας συμπεριφοράς ιεραρχών που έμειναν στην Ιστορία). Αλλά πάνω από όλα ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΜΕ γιατί τότε φέρουμε βαρυτατη αμαρτία αφού ευκόλως κατηγορούμε ανθρώπους πνευματικής διαύγειας, λειτουργούς του Υψίστου χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε την ύστατη λεπτομέρεια κάθε κίνησης τους. Γιατί τότε είμαστε πραγματικά αξιοθρήνητοι.

    Απάντηση
  • 2 Ιανουαρίου 2018 στις 14:12
    Permalink

    Δημοσιεύτηκε παραπάνω η απάντηση της ιστοσελίδας μας.

    Απάντηση
Διάβασε τους κανόνες σχολιασμού!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *