Καθώς οι εξετάσεις προχωρούν σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά στον ουρανό και μιλάω στο Θεό.

 

Κύριέ μου πόσο ζωντανή βλέπω τη παρουσία Σου σ’ αυτή τη δοκιμασία των εξετάσεων. Πόσες φορές νιώθω τις δυνάμεις μου να εξαντλούνται και εκεί που πάω να απογοητευτώ θυμάμαι Εσένα και παίρνω δυνάμεις. Πόσες φορές νιώθω ότι δεν μπορώ να συγκρατήσω αυτά που διαβάζω και τότε πάλι Εσύ μου ανοίγεις το μυαλό και κατανοώ ό,τι με δυσκολεύει. Πόσες φορές την ώρα των εξετάσεων παίρνοντας τα θέματα νομίζω πως δεν ξέρω τίποτα και σιγά-σιγά αρχίζω με τη βοήθειά Σου να θυμάμαι και να γράφω. Για όλα αυτά θέλω θερμά να Σ’ ευχαριστήσω.

Όμως, Κύριε, είναι και άλλες ώρες, πιο δύσκολες, που δεν τα βγάζω πέρα. Έχω νιώσει κάποιες φορές την απογοήτευση της αποτυχίας ή την ανασφάλεια της δειλίας, Κύριέ μου. Θυμάμαι ότι μέσα στη χρονιά δεν έκανα πάντα το καθήκον μου όπως έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά, τώρα μέσα στη δυσκολία μου καταφεύγω σ’ Εσένα, Κύριε. Συ είσαι η ελπίδα μου. Φώτιζέ με. Δος μου θάρρος και δύναμη, υγεία και σωματικές αντοχές. Πάρε Εσύ, Χριστέ μου, το χέρι μου και καθοδήγησέ το την ώρα των εξετάσεων. Συ να οδηγείς τη σκέψη μου, Σε παρακαλώ. Σ’ ευχαριστώ πολύ, Κύριε και Θεέ μου! Αμήν.