Επιτρέπεται να κάνουμε ως χόμπι χορό;

Ερώτηση που λάβαμε:

Επιτρέπεται να κάνουμε ως χόμπι χορό; – δεδομένου ότι πέραν των παραδοσιακών, αλλά είδη απαιτούν χορό σε ζευγάρια με όχι και τόσο σεμνές χορευτικές φιγούρες καθώς και ενδυμασίες που εκθέτουν κάπως το σώμα

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Η έννοια χορός γενικά συναντάται από τα αρχαία χρόνια σε πολλές θρησκείες και έθνη όπως στην αρχαία Ελλάδα όπου είχε βασικό ρόλο στην  αρχαία τραγωδία. Εκεί βλέπουμε ανθρώπους να συντονίζουν τις φωνές και τις κινήσεις τους σε μια κατεύθυνση. Ο χορός είχε την έννοια της ομαδικότητας, δηλαδή ήθελε να εκφράσει την άποψη όλου του λαού σε μια δύσκολη κατάσταση που είχε βρεθεί ο πρωταγωνιστής. Ο χορός αποτελεί καθρέφτισμα της κοινότητας· η δράση του εκφράζει το σύνολο και αποσκοπεί στο όφελος του συνόλου. Ο χορός βέβαια  ζούσε και σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας των λαών, σε γάμους, κηδείες, θρησκευτικές τελετές, χαρές, θλίψεις.

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω βρίσκονται, ως επί το πλείστον, οι μοντέρνοι χοροί. Αυτοί συνήθως έχουν στόχο την αυτοπροβολή, την εξατομίκευση και τον τονισμό του «εγώ», συχνά με πλήρη απουσία της αίσθησης της ομαδικότητας. Πολλές φορές ολόκληρο τον χορό συνιστούν μόνο περίτεχνες φιγούρες που εκτελούνται μόνο από έναν-και αυτό υπηρετεί σαφώς την εγωιστική αυτοπροβολή.  Ακόμα και όταν όμως υπάρξουν εφηβικά  «σχήματα» και «ομάδες», βασίζονται συχνά στην ποπ κουλτούρα: Είναι ανησυχητικό πως συνήθως οι σύγχρονοι νεαροί χορευτές συχνά δρουν, ή σκοπεύουν να υπάρξουν ως το συνοδευτικό σχήμα ένός μεγάλου pop-star, π.χ. τη Beyonce, τον Bieber. Αυτός είναι ο στόχος τους, το απώτερο όνειρο τους, και εν τέλει δυστυχώς αυτός είναι και ο «πολιτισμός» τον οποίο εκφράζουν και μέσω του οποίου εκφράζονται. Η πολυπόθητη και ίσως αρχικά αγνή ανάγκη για «αυτό-έκφραση» λοιπόν, υποτάσσεται στις επιταγές μίας pop κουλτούρας, που συχνά είναι χαμηλής αισθητικής και «φοριέται» πάνω σε διάφορους πολιτισμούς, χωρίς όμως να αποτελεί έκφραση και έκφανση κανενός από αυτούς. Δίνεται δε ενίοτε ιδιαίτερη έμφαση στο σώμα και στον φθηνό αισθησιασμό/σαρκολατρία, αφού αυτό εκφράζουν πολλές από τις φιγούρες που εκτελούνται και αυτό δείχνει να «πουλάει»

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι χοροί που παραμένουν εκφραστές της πολιτιστικής ταυτότητας μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων με κοινή γλώσσα, ιστορία, αναμνήσεις, παραδόσεις, χαρές και λύπες. Εκεί που η παγκοσμιοποίηση, η μαζοποίηση μας κάνει να θέλουμε να αποκτούμε τα πάντα ακόμη και τις συνήθειες άλλων πολιτισμών έρχεται η παράδοση και μας λυτρώνει. Η παράδοση, όχι ως μία απλή ανάμνηση ή ένα «λείψανο» μίας άλλης εποχής, αλλά ως μία αληθινή πρόταση ύπαρξης, σχέσης με τον άλλο και ήθους. Τότε, ο χορός δεν είναι απλά ένα χόμπι, αλλά φανερώνει την προσωπικότητα της κοινότητας και την προσωπικότητα του καθενός. Δείχνει τον σεβασμό στους μεγαλύτερους, με το να σέρνουν αυτοί πρώτοι τον χορό. Φυσικά την σεμνότητα των γυναικών και  την ζωντάνια των νέων. Γιατί η παράδοση είναι κάτι ζωντανό που συνεχώς αναδημιουργείται.

Σαν κατακλείδα, να πούμε ότι όταν ο χορός εκφράζει τον σεβασμό, την σεμνότητα, την καθαρότητα, την πραγματική χαρά και απλότητα (της παράδοσής του), τότε ο Χριστιανός δεν έχει καμιά δυσκολία να συμμετάσχει σε αυτόν.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.