Επιτρέπεται να κάνουμε ως χόμπι χορό;

Ερώτηση που λάβαμε:

Επιτρέπεται να κάνουμε ως χόμπι χορό; – δεδομένου ότι πέραν των παραδοσιακών, αλλά είδη απαιτούν χορό σε ζευγάρια με όχι και τόσο σεμνές χορευτικές φιγούρες καθώς και ενδυμασίες που εκθέτουν κάπως το σώμα

Πείτε μας τη γνώμη σας στα σχόλια παρακάτω!

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

Η έννοια χορός γενικά συναντάται από τα αρχαία χρόνια σε πολλές θρησκείες και έθνη όπως στην αρχαία Ελλάδα όπου είχε βασικό ρόλο στην  αρχαία τραγωδία. Εκεί βλέπουμε ανθρώπους να συντονίζουν τις φωνές και τις κινήσεις τους σε μια κατεύθυνση. Ο χορός είχε την έννοια της ομαδικότητας, δηλαδή ήθελε να εκφράσει την άποψη όλου του λαού σε μια δύσκολη κατάσταση που είχε βρεθεί ο πρωταγωνιστής. Ο χορός αποτελεί καθρέφτισμα της κοινότητας· η δράση του εκφράζει το σύνολο και αποσκοπεί στο όφελος του συνόλου. Ο χορός βέβαια  ζούσε και σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας των λαών, σε γάμους, κηδείες, θρησκευτικές τελετές, χαρές, θλίψεις.

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω βρίσκονται, ως επί το πλείστον, οι μοντέρνοι χοροί. Αυτοί συνήθως έχουν στόχο την αυτοπροβολή, την εξατομίκευση και τον τονισμό του «εγώ», συχνά με πλήρη απουσία της αίσθησης της ομαδικότητας. Πολλές φορές ολόκληρο τον χορό συνιστούν μόνο περίτεχνες φιγούρες που εκτελούνται μόνο από έναν-και αυτό υπηρετεί σαφώς την εγωιστική αυτοπροβολή.  Ακόμα και όταν όμως υπάρξουν εφηβικά  «σχήματα» και «ομάδες», βασίζονται συχνά στην ποπ κουλτούρα: Είναι ανησυχητικό πως συνήθως οι σύγχρονοι νεαροί χορευτές συχνά δρουν, ή σκοπεύουν να υπάρξουν ως το συνοδευτικό σχήμα ένός μεγάλου pop-star, π.χ. τη Beyonce, τον Bieber. Αυτός είναι ο στόχος τους, το απώτερο όνειρο τους, και εν τέλει δυστυχώς αυτός είναι και ο «πολιτισμός» τον οποίο εκφράζουν και μέσω του οποίου εκφράζονται. Η πολυπόθητη και ίσως αρχικά αγνή ανάγκη για «αυτό-έκφραση» λοιπόν, υποτάσσεται στις επιταγές μίας pop κουλτούρας, που συχνά είναι χαμηλής αισθητικής και «φοριέται» πάνω σε διάφορους πολιτισμούς, χωρίς όμως να αποτελεί έκφραση και έκφανση κανενός από αυτούς. Δίνεται δε ενίοτε ιδιαίτερη έμφαση στο σώμα και στον φθηνό αισθησιασμό/σαρκολατρία, αφού αυτό εκφράζουν πολλές από τις φιγούρες που εκτελούνται και αυτό δείχνει να «πουλάει»

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι χοροί που παραμένουν εκφραστές της πολιτιστικής ταυτότητας μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων με κοινή γλώσσα, ιστορία, αναμνήσεις, παραδόσεις, χαρές και λύπες. Εκεί που η παγκοσμιοποίηση, η μαζοποίηση μας κάνει να θέλουμε να αποκτούμε τα πάντα ακόμη και τις συνήθειες άλλων πολιτισμών έρχεται η παράδοση και μας λυτρώνει. Η παράδοση, όχι ως μία απλή ανάμνηση ή ένα «λείψανο» μίας άλλης εποχής, αλλά ως μία αληθινή πρόταση ύπαρξης, σχέσης με τον άλλο και ήθους. Τότε, ο χορός δεν είναι απλά ένα χόμπι, αλλά φανερώνει την προσωπικότητα της κοινότητας και την προσωπικότητα του καθενός. Δείχνει τον σεβασμό στους μεγαλύτερους, με το να σέρνουν αυτοί πρώτοι τον χορό. Φυσικά την σεμνότητα των γυναικών και  την ζωντάνια των νέων. Γιατί η παράδοση είναι κάτι ζωντανό που συνεχώς αναδημιουργείται.

Σαν κατακλείδα, να πούμε ότι όταν ο χορός εκφράζει τον σεβασμό, την σεμνότητα, την καθαρότητα, την πραγματική χαρά και απλότητα (της παράδοσής του), τότε ο Χριστιανός δεν έχει καμιά δυσκολία να συμμετάσχει σε αυτόν.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

9 σκέψεις στο “Επιτρέπεται να κάνουμε ως χόμπι χορό;

  • 2 Ιουλίου 2017 στις 11:58
    Permalink

    Φυσικά! Ειδικά, οι παραδοσιακοί που πλουτίζουν την ιστορία του κάθε τόπου!

    Απάντηση
  • 3 Ιουλίου 2017 στις 01:30
    Permalink

    Καλά νομίζω ότι ειδικά για τους παραδοσιακούς δεν τίθεται θέμα.

    Απεναντίας αυτοί είναι τα έθιμα, η λαογραφία, η παράδοση, η «μαγιά» της ελληνικότητας και συχνά, της θρησκευτικότητας του τόπου μας… είναι η κληρονομιά μας – μικρές ιστορίες βγαλμένες από την ίδια τη ζωή. Ιστορίες που πήραν μορφή ρυθμική, μουσικοχορευτική. Ιστορίες που μιλούν για τον έρωτα, τον γάμο, την μητρότητα, την φιλία, τη φύση, την άνοιξη, την ιστορία, την παιδικότητα, την πατρίδα, τον πόνο της απώλειας, της ξενιτιάς κα Ιστορίες που σεβάστηκε ο χρόνος και που είναι χρέος μας να διασφαλίσουμε πετώντας χορούς κυκλωτικούς από τα βάθη της παράδοσης προς το μέλλον!

    Απάντηση
  • 3 Ιουλίου 2017 στις 11:49
    Permalink

    Πολύ ωραίο σχόλιο! Ναι, ακριβώς, οι παραδοσιακοί χοροί είναι μια συνέχεια των δημοτικών μας τραγουδιών.

    Απάντηση
  • 3 Ιουλίου 2017 στις 18:17
    Permalink

    Η εκκοσμίκευση έχει μπει και στους παραδοσιακούς χορούς.

    Πριν 60 χρόνια χορεύαμε τους παραδοσιακούς ηπειρωτικούς χορούς σε δύο ομόκυκλους κύκλους, από μέσα οι άνδρες και από πίσω-έξω οι γυναίκες.

    Πλέον ανδρες–γυναίκες & νέοι-νέες είναι χεράκι χεράκι δίπλα στην σειρά.

    Αυτό δεν είναι παράδοση, είναι εμπαιγμός της παράδοσης και επικίνδυνη προσέγγιση των 2 φύλων.

    Απάντηση
    • 10 Ιουλίου 2017 στις 22:02
      Permalink

      η εκκοσμίκευση δυστυχώς υπάρχει, έχει εισβάλει οριστικά και αδιαπραγμάτευτα πα-ντού! Το θέμα δεν είναι αν θα την αποφύγεις απομακρυνόμενος από οτιδήποτε(στο κάτω κάτω δεν μπορείς ζώντας μέσα στον κόσμο ν’ αποστασιοποιηθείς από αυτόν), αλλά εάν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα που δεν ευδοκιμεί η πνευματικότητα, θα καταφέρεις να μην επηρεαστείς… όχι ν’ αλλάξεις τις καταστάσεις, αλλά να μην αλλάξεις εσύ μέσα σε αυτές – έτσι αλλάζεις ένα μικρό τμήμα τους, τον εαυτό σου

      Η παράδοση μας έχει διασωθεί ακάθεκτη μέσα στους αιώνες. Όμως κάποια πράγματα δεν είναι τόσο «αυστηρά» όπως παλιά λχ όντως οι παραδοσιακοί ηπειρώτικοι χοροί είθισται να χορεύονται σχηματίζοντας δύο ομόκεντρους κύκλους γυναικών κ ανδρών, οπότε αποφεύγεται η όποια σωματική επαφή μεταξύ τους, αν μπορώ να το θέσω έτσι. ΧΑΡΙΝ ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗΣ όμως, παραβλέπονται τα σχήματα αυτά και έτσι συχνότερα συναντάμε μεικτούς κύκλους – κάτι που δεν συνέβαινε παλαιότερα. Από κάτι τέτοιες απλοποιήσεις κινδυνεύει να χαθεί η παράδοση έτσι όπως την κληρονομήσαμε, στην αυθεντική της μορφή. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα υπάρχει και στη γλώσσα μας: τόσο πλούσια, άρτια, συγκροτημένη και κινδυνεύει να χαθεί «χάριν απλοποίησης»(!!)

      Έχοντας ένα αξιοσέβαστο επίπεδο γνώσεων και εμπειρίας στους παραδοσιακούς χορούς, επίτρεψε μου να διαφωνήσω. Αναγνωρίζω τις αλλαγές που υφίστανται στο είδος, οι οποίες τυγχάνει να έχουν ως αποτέλεσμα την σωματική προσέγγιση των δύο φύλων. Αυτό όμως είναι κάτι που ούτε ένας ειδήμων με συναίσθηση του χρέους της διάσωσης της παράδοσης, με σεβασμό σε αυτήν θ’ αποδεχόταν. Δεν παραδίδεις στη φθορά των καιρών την πολιτιστική σου κληρονομιά. Γιατί αυτή ορίζει το ποιος είσαι, από που προέρχεσαι, σε φέρνει πιο κοντά στην ιστορία του τόπου σου, στα ήθη και τα έθιμα μιας πάλαι ποτέ εποχής που ήξερε να δημιουργεί παραδόσεις, της εποχής των προγόνων σου…

      Αλλά ας μην κινδυνολογούμε μιλώντας για «επικίνδυνη προσέγγιση των δύο φύλων». Δεν είναι υπερβολή μια τέτοιου είδους σωματική επαφή. Στο κάτω κάτω εσύ κοιτάς τους μεικτούς κύκλους στην Ήπειρο. Κοίτα λίγο πχ και τους ζευγαρωτούς χορούς στα νησιά μας.

      Θα συμφωνούσα μαζί σου εάν επρόκειτο για άλλα είδη χορών οι οποίοι απαιτούν ελαφρά έως και άσεμνη περιβολή, προκλητικές φιγούρες και στενή επαφή μεταξύ των χορευτών. Μπορώ όμως να σε διαβεβαιώσω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει στους ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς. Μπορείς να το ψάξεις και μόνος σου.

      Απάντηση
  • 20 Ιουλίου 2017 στις 15:17
    Permalink

    Δημοσιεύτηκε παραπάνω η απάντηση της ιστοσελίδας μας.

    Απάντηση
  • 5 Δεκεμβρίου 2017 στις 19:04
    Permalink

    Ελπίζω το σχόλιό μου να δημοσιευτεί παρά το ότι ανήκει σε διαφορετικό μήκος κύματος από τα παραπάνω σχόλια.

    Έχα κάνει χορό για χρόνια, αλλά όχι ελληνικούς – παραδοσιακούς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα είδη χορού στα οποία κινήθηκα καλύπτουν διαφορετικό φάσμα, ξεκινώντας από κλασικό μπαλέτο και καταλήγοντας σε λάτιν και τάνγκο (χοροί που χορεύονται σε ζευγάρι με το αντίθετο φύλο).

    Στα μαθήματα χορού, ειδικά στους ζευγαρωτούς χορούς, έμαθα πάρα πολλά για τον εαυτό μου! Ο συγχορευτής σου είναι ο καθρέπτης σου και καλείσαι να επικοινωνήσεις μαζί του σε μία γλώσσα που δεν έχει λέξεις αλλά άγγιγμα. Προς Θεού, το άγγιγμα δεν είναι πρόστυχο ή χυδαίο, διότι ο συγχορευτής σου είναι εκεί για να σου προτείνει μία κίνηση ή να σε ακολουθήσει σε μία πρόταση για κίνηση, ανάλογα με τον ποιο ρόλο παίζεις. Ο ένας προτείνει μία στροφή και ο άλλος δέχεται να στρείψει. Ο ένας προτείνει ένα βήμα εμπρός και ο άλλος δέχεται να κάνει ένα βήμα πίσω. Ο ένας προτάσσει το χέρι του κι ο άλλος συμφωνεί ή όχι αν θα το πάρει για να συνεχίσουν να ζωγραφίζουν πάνω σε ένα πεντάγραμμο.

    Ο ζευγαρωτός χορός μου έμαθε να αποδέχομαι καλύτερα τη διαφορετικότητα του άλλου γιατί ακριβώς η επικοινωνία δεν έχει καμία λέξη, περιέχει μόνο παρατήρηση στις κινήσεις. Μου έμαθε επίσης τους ρόλους των δύο φύλων πολύ καλύτερα. Ο οδηγητής έχει προστατευτικό ρόλο, προτείνει κινήσεις που πρέπει να κάνουν τον άλλον να νιώθει άνετα και όμορφα. Ο ακόλουθος έχει αισθητικό ρόλο, ακολουθεί τις προτάσεις του οδηγητή κι αν συμφωνεί, τις ολοκληρώνει με καλαισθησία για να επαινέσει τον άλλον προσδίδοντας ένα όμορφο αποτέλεσμα σε μία προσπάθεια που γίνεται από κοινού.

    Κάθε χορός είναι κουλτούρα και παράδοση διαφορετικών λαών. Οι ελληνικοί ανήκουν στους Έλληνες, οι σλάβικοι στους Σλάβους, το τάνγκο στους Αργεντίνους, το φλαμένγκο στους Ισπανούς κ.ο.κ. Είναι, θεωρώ, άδικο να συγκρίνουμε μεταξύ διαφορετικών κουλτούρων, γιατί δεν υπάρχει καλύτερη ή χειρότερη, παρά μόνο διαφορετική. Επίσης, είναι άδικο να θεωρούμε ότι οι χοροί δε θα εξελιχθούν ανάλογα με την εξέλιξη της κοινωνίας. Ο χορός είναι έκφραση ανθρώπων (κι όχι μόνο, και τα ζώα και τα έντομα και τα πουλιά χορεύουν για το ταίρι τους) η οποία ακριβώς ενέχει στοιχεία κουλτούρας, είναι αναμφίβολο ότι θα τα συμπεριλάβει και θα τα αποτυπώσει. Αν λοιπόν η παράδοση πρόσταζε διαφορετικούς κύκλους γυναικών και αντρών, σήμερα που οι γυναίκες και οι άντρες εργάζονται στους ίδιους χόρους, έχουν τις ίδιες ευθύνες και εμπλέκονται στην ίδια κοινωνική και πολιτική ζωή, και δεν εξελισσόταν σε μίξη των φύλων στους κύκλους, τότε πολύ σύντομα οι νέες γενιές δε θα έβρισκαν τίποτε που να τους αντιπροσωπεύει, μιας και ο παλαιομοδίτικος χορός θα απευθυνόταν σε άλλες γενιές, που πολύ πιθανόν να έχουν πεθάνει για βιολογικούς λόγους. Με άλλα λόγια, είναι διαφορετικό να δείξουμε την παράδοση με στολές και τραγούδια σε ένα πανηγύρι ή μία παρουσίαση και διαφορετικό να την ακολουθούμε κατά γράμμα σε μία περίπτωση όπου οι άνθρωποι αναζητούν έναν τρόπο να εκφράσουν απλώς χαρά, όπως σε ένα γάμο ή ένα γλέντι.

    Το ίδιο παράδειγμα ισχύει και για τους άλλους χορούς. Για παράδειγμα, το αργεντίνικο τάνγκο είναι η αποτύπωση ενός ολόκληρου πολιτισμού σε έναν ρυθμό και δύο βήματα. Σήμερα χορεύεται από έναν άντρα και μία γυναίκα, παλιότερα ήταν μονάχα αντρικός χορός. Ήταν μία πάλη μεταξύ δύο αρσενικών και, καθώς το θηλυκό κατακτούσε περισσότερη δύναμη και αυτοπεποίθηση, αντικατέστησε το ενα αρσενικό και έδειξε τα δικά του στοιχεία σε αυτόν τον δυναμικό χορό. Και τα δικά του χαρακτηριστικά ήταν ακριβώς αυτά: περπατώ μαζί σου προς τα πίσω γιατί σε εμπιστεύομαι ότι δε θα με ρίξεις, θα είσαι τα μάτια μου, είμαι εξίσου δυναμικό και δυνατό πλάσμα όσο και εσύ, οπότε δε θα μου φέρεσαι άτσαλα, μπορώ να παλέψω για τη δική μου υπόσταση, μία υπόσταση που φέρνει τη χάρη και δεν αποδέχεται την πάλη.

    Έζησα μερικά χρόνια στην Ασία, όπου οι δάσκαλοι δίδασκαν το τάνγκο παραδοσιακά, μην λαμβάνοντας υπόψη ότι οι γενιές έχουν αλλάξει. Το αποτέλεσμα ήταν ο χορός αυτός έχασε τους πελάτες του γιατί οι δάσκαλοι, σεβόμενοι μόνο την παράδοση κι όχι και τη νέα τάξη πραγμάτων, δεν ενστερνίστηκαν το ότι ο χορός οφείλει να συμπεριλάβει μοντέρνα στοιχεία. Το τάνγκο έγινε τα τελευταία χρόνια θεατρικό, όταν κάποιοι νέοι μουσικοσυνθέτες άλλαξαν, εκμοντέρνισαν τη μουσική (liber tango, neo tango κλπ.). Αυτή η θεατρικότητα του τάνγκο κρατάει ενδιαφέρον στο νέο κόσμο και μαθαίνει αυτή την κουλτούρα, αναγκάζοντάς τον νέο αυτό κόσμο να εντρυφήσει και να μάθει και την παλαιότερη σχολή. Επομένως, η ενσωμάτωση νέων στοιχείων είναι απαραίτητη αν θέλουμε να κρατήσουμε οποιαδήποτε παράδοση ζωντανή.

    Για το τέλος θέλω να πω ότι κανένας χορός δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος από έναν άλλο. Ο ομαδικός χορός απευθύνεται σε μία ομάδα που διασκεδάζει κι ο ατομικός χορός είναι μία υποκειμενική έκφραση. Ακόμη και σοτυς ομαδικούς, υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν μπροστά, ξεχωρίζουν κλπ. Η πεποίθηση λοιπόν ότι ένας χορός προάγει την ομαδικότητα καλύτερα δεν είναι σωστή. Χωρίς να υποστηρίζω την ποπ κουλτούρα, οφείλω να ομολογήσω ότι ο χορός σε κάθε έκφρασή του είναι ιδανικός, ομαδικά, ζευγαρωτά ή ατομικά. Κλείνοντας, θέλω να απενοχοποιήσω τους χορούς ζευγαριών. Δύο άτομα που γνωρίζουν από ζευγαρωτό χορό, γνωρίζουν πολύ καλά πώς να τοποθετήσουν τα σώματά τους και πώς να αγγίξουν το σώμα του άλλου, διότι αυτό ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ! Στη σάλσα, όλα η επικοινωνία γίνεται με το άγγιγμα μεταξύ των δαχτύλων και μόνο, στο τάνγκο γίνεται μέσω του θώρακα (όχι στήθους), του μπράτσου και της ωμοπλάτης. Η στάση του σώματος και ο προσωπικός χώρος του καθενός διδάσκεται στα πρώτα μαθήματα και παίρνουν το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου διδασκαλίας, ώστε οι νέοι χορευτές να μάθουν να αγγίζουν τους συγχορευτές τους χωρίς να προκαλούν το φόβο για την παραβίαση του ατομικού τους χώρου.

    Απάντηση
    • 6 Δεκεμβρίου 2017 στις 19:02
      Permalink

      Θα ξεκινήσω τις παρακάτω γραμμές με την εξής δεδομένο που έμαθα από τον ευατό μου:
      ΔΕΔΟΜΕΝΟ: Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουμε τις βαθιά αντιλήψεις που έχουμε στο εσωτερικό μας.
      Αν δεν είχα αλλάξει στα υστεροεφηβικά μου χρόνια ίσως δεν θα άλλαζα όταν θα ήμουν μεσήλικας. Χρειάζεται πολύ δύναμη και πείσμα.
      Αν αρχίσει κάποιος και σας παραθέσει αγιογραφικά κείμενα, πατερικά κλπ που μιλούν σχετικά με διδαχές αλλά και πραγματικές ιστορίες (τίποτα δεν είναι τυχαία γραμμένο στην αγία Γραφή) δεν ξέρω αν θα καταφέρει κάτι. Το λέω αυτό γιατί δεν διακρίνω κάποια διάθεση για αλλαγή γνώμης. Ο άγιος Παΐσιος όταν ρωτούσαν την γνώμη του πολλές φορές έλεγε «Ο λογισμός μου λέει…» ή «Νομίζω πως…». Εκτός βέβαια αν έλεγε κάτι που στηρίζονταν στον φωτισμό του Θεού και στις Γραφές.

      Πάντως εγώ ο ανώνυμος που έχω διαβάσει κάποιες φορές την Κ.Δ. και άλλα πνευματικά βιβλία, και βιώνω στην καθημερινότητά μου εμπράκτως πώς δεν πρέπει να ξεθαρρεύω στις υποχρεωτικές επαγγελματικές σχέσεις που έχω με νεαρές γυναίκες ισχυρίζομαι ότι τα παραπάνω λόγια δεν είναι συμβατά με την πίστη των πατέρων μας.
      Θα ήθελα αν ενδιαφέρεστε να τεκμηριώσετε εσείς πρώτα την άποψή σας αγιογραφικώς και μετά αν θέλετε το κάνω και εγώ.

      Και 3 συγκεκριμένα σχόλια: 1. Η λέξη «πελάτες» για αυτούς που θέλουν να χορέψουν με αγνό σκοπό δεν είναι ωραία… 2. Η παράδοση δεν είναι από μόνη της πανάκεια όσο παλαιά και αν είναι (βλέπε παραδόσεις των Φαρισαίων,των ειδωλολατρών αλλά και των αποκριών που έχουν καταδικαστεί από οικουμενική σύνοδο αλλά υπάρχουν ακόμη). Υπάρχουν παραδόσεις συμβατές με τις εντολές του Θεού και παραδόσεις εχθρικές. 3. Η «νέα τάξη πραγμάτων» που αναφέρετε παραπάνω είναι αυτήν που θέλουν να μας επιβάλλουν οι μασονικές στοές…

      Απάντηση
  • 17 Δεκεμβρίου 2017 στις 22:08
    Permalink

    «Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ» (Ψαλμ 150:4)
    Απόδοση Τρεμπέλα:
    «Αινείτε αυτόν,ω τυμπανίστριαι γυναίκες,κρατούσαι τύμπανον,και σεις οι άνδρες σύροντς σεμνόπρεπώς χορόν..»
    Είναι ο χορός σου για να αινείς τον Κύριο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το χόμπυ.
    Και αν θες να πας με το γράμμα του νόμου θα έπρεπε να «εξοστρακίσεις» και αρκετούς παραδοσιακούς χορούς, αν σκεφτείς ότι κάποιοι είναι αναπαράσταση σφαγής,άλλοι είναι ο εκάστοτε τρόπος να ερωτοτροπούν μέσω του χορού τα ζευγάρια πρίν το γάμο…
    Είναι η ζωή μας κάθε στιγμή ένας χερουβικός ύμνος; Εμείς που εικονίζουμε τα χερουβειμ,μυστικώς,(δλδ μέσα μας,λειτουργικά χερουβείμ) προσάδουμε στη Ζωοποιό Τριάδα τον Τρισάγιο ύμνο και αποθούμε κάθε βιοτική μέριμνα να υποδεχτούμε τον Βασιλέα των όλων;Αν είναι αυτή η καθημερινότητά μας τέτοιες ερωτήσεις περιττεύουν.
    Σύμφωνα με ό,τι έχω μάθει-ζήσει ως τώρα στην Εκκλησία: Αγάπα το Θεό και όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους σιγά-σιγά. Όλοι έχουμε δρόμο ακόμα,Καλά Χριστούγεννα,Αμήν

    Απάντηση
Διάβασε τους κανόνες σχολιασμού!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *