Σάββατο 8 Απριλίου

Εὐαγγέλιον Σαβ. τοῦ Λαζάρου (Ἰω. ια΄ 1-45)

Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμά­ξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. 3 ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ’ ὑ­πὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θε­οῦ δι’ αὐτῆς. 5 ἠγάπα δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. 6 ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθε­νεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν πάλιν. 8 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέ­ρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· 10 ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. 11 ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐ­­ξυ­πνίσω αὐτόν. 12 εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 εἰρήκει δὲ ὁ Ἰησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐ­τόν. 16 εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λε­­­γό­μενος Δίδυμος τοῖς συμ­­μαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡ­μεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐ­τοῦ. 17 Ἐλθὼν οὖν ὁ Ἰησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέ­ρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν Ἱεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε, 19 καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν Ἰου­δαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐ­τὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐ­­τῶν. 20 ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκου­σεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, ὑπή­ν­τησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώ­σει σοι ὁ Θεός. 23 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἀνα­στήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶ­δα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ­ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶ­να. πιστεύεις τοῦτο; 27 λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλ­θε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρα εἰ­ποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγεί­ρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ Ἰη­σοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ’ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήν­τησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. 31 οἱ οὖν Ἰουδαῖοι οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰ­δόν­τες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγον­τες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνη­μεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ Ἰησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 33 Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰου­δαί­ους κλαίοντας, ἐνεβρι­μήσα­το τῷ πνεύματι καὶ ἐτά­ραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς. 36 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· 37 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοί­ξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗ­τος μὴ ἀποθάνῃ; 38 Ἰησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβρι­μώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρ­χεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέ­κειτο ἐπ’ αὐτῷ. 39 λέγει ὁ Ἰησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύ­­­­ριε, ἤδη ὄ­ζει· τε­ταρταῖος γάρ ἐστι. 40 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; 41 ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ Ἰησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 43 καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. 44 καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἦταν τότε κάποιος πού λεγόταν Λάζαρος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀρρωστήσει. Αὐτός καταγόταν ἀπό τή Βηθανία, τό χωριό τῆς Μαρίας καί τῆς Μάρθας τῆς ἀδελφῆς της. 2 Ἡ Μαρία πάλι ἦταν ἐκείνη πού ἀργότερα, λίγο πρίν ἀπό τό θά­­νατο τοῦ Κυρίου, τόν ἄλειψε μέ μύρο καί σκού­­πισε τά πόδια του μέ τά μαλλιά της. Καί ὁ Λάζαρος πού ἀρρώστησε ἦταν ἀδελ­φός της. 3 Ἔστειλαν λοιπόν οἱ δύο ἀδελφές του ἀνθρώπους νά εἰδο­ποιήσουν τόν Ἰησοῦ, καί τοῦ εἶπαν: Κύ­­­­­ριε, νά, ὁ φί­λος σου πού τόσο πολύ ἀγαπᾶς εἶναι ἄρ­­ρω­στος. 4 Ὅταν ὅμως τό ἄκουσε αὐτό ὁ Ἰησοῦς εἶπε: Αὐτή ἡ ἀσθέ­νεια δέν θά καταλήξει σέ ἀνεπανόρθωτο θάνατο, ἀλλά ἐμφανίστηκε γιά νά ἐκλάμψει ἡ δόξα καί ἡ δύ­ναμη τοῦ Θεοῦ. Ἐμφανίστηκε δηλαδή γιά νά δο­ξα­σθεῖ μέ τήν ἀσθένεια αὐτή ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, διότι θά τοῦ δοθεῖ ἡ εὐ­-καιρία νά δείξει τήν ὑπερφυσική του δύ­­­­­να­μη καί νά ἐπι­βεβαιώσει πε­ρίτρανα τή θεϊκή του φύ­ση καί ἀπο­­στολή. 5 Ὁ Ἰησοῦς μάλιστα ἀγαποῦσε τή Μάρθα καί τήν ἀδελ­­­­φή της, καθώς καί τόν Λάζαρο. Καί δέν ἔφυγε βέβαια ἀμέ­σως γιά νά ἐπισκεφθεῖ καί νά θεραπεύσει τόν Λάζα­ρο· αὐτό ὅμως δέν τό ἔκανε ἀπό ἀδιαφορία, ἀλλά διότι ἀπέ­βλε­­πε ­στή φανέρωση τῆς δόξας καί τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. 6 Ὅταν λοιπόν ἄκουσε ὅτι ὁ Λάζαρος εἶναι ἄρρωστος, τότε παρέμεινε δύο ἀκόμη ἡμέρες στόν τόπο πού βρισκόταν, ἐνῶ ὅλοι ὅσοι ἤξεραν τήν ἀγάπη του γι’ αὐτόν θά περίμεναν νά ἀναχωρήσει ἀμέσως. 7 Κι ἔπειτα, ἀφοῦ πέρασαν οἱ δύο ἡμέρες, εἶπε στούς μαθητές του: Ἄς πᾶμε πάλι στήν Ἰουδαία. 8 Οἱ μαθητές του ὅμως, πού εἶχαν φοβηθεῖ ἀπό τήν ἀν­τί­­­δραση πού συνάντησε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα, τοῦ εἶπαν: Διδάσκαλε, μόλις πρίν λίγο ζητοῦσαν οἱ Ἰου­­δαῖοι νά σέ λιθοβολήσουν, κι ἐσύ θέλεις νά πᾶς πά­λι ἐκεῖ; 9 Κι ὁ Ἰησοῦς τούς ἀποκρίθηκε: Δώδεκα ὧρες δέν ἔχει ἡ ἡμέ­ρα; Ἐάν κανείς περπατάει τήν ἡμέ­­­­­­­­­­­­­­­ρα, δέν σκοντάφτει, ἀλλά βαδίζει μέ ἀσφάλεια, διό­­­­­­­­­­τι βλέπει τόν ἥλιο, πού φωτίζει τόν ὑλικό αὐ­τόν κόσμο. Ἔτσι κι ἐγώ ἔχω τόν χρόνο τῆς ἐπίγειας ἀπο­­­στο­­­­λῆς μου ἐπακριβῶς κα­­θο­­­­­­­­ρισμένο ἀπό τόν Πα­­­­­­τέρα μου. Καί οἱ Ἰουδαῖοι δέν μπο­­­­­­ροῦν νά μοῦ ἀφαι­­­ρέσουν οὔτε δευ­­τε­­­­­­ρόλεπτο ἀπό τό χρόνο αὐ­τό. Δέν διατρέχω λοι­­­­­­­­πόν κα­­­νένα κίνδυνο ἀπό τούς Ἰου­δαίους, ἀφοῦ ἀκο­λου­θῶ τό δρόμο πού φω­­­­­­τίζεται ἀπ’ τό θέλη­μα τοῦ Πα­­­τρός μου. Ἀλλά καί σεῖς, ἐφόσον μ’ ἀκολουθεῖτε, δέν διατρέχετε μα­­ζί μου κα­­­­­­­­­­­νέ­να κίνδυνο. Διότι ἐγώ, πού εἶμαι ὁ ἥλιος τῆς δικαι­­ο­­σύνης, θά φωτίζω τό δρόμο σας καί θά ἀσφα­­­­­­­­­λίζω τήν πο­ρεία σας. 10 Ἐάν ὅμως κανείς περπατάει τή νύχτα, σκοντάφτει, διότι δέν ὑπάρχει σ’ αὐτόν τό φῶς γιά νά τόν φωτίζει. Ἔτσι κι ἐκεῖνοι πού δέν θά μείνουν στό φῶς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, θά σκοντάψουν καί θά πέσουν. 11 Αὐτά εἶπε ὁ Ἰησοῦς, καί ὕστερα ἀπό λίγο τούς λέει: Ὁ φίλος μας Λάζαρος ἔχει κοιμηθεῖ. Ἀλλά πηγαίνω νά τόν ξυπνήσω. 12 Ὅταν λοιπόν ἄκουσαν οἱ μαθητές του ὅτι ὁ Λάζαρος κοιμήθηκε, νομίζοντας ὅτι πρόκειται γιά φυσικό ὕπνο, τοῦ εἶπαν: Κύριε, ἐάν ἔχει κοιμηθεῖ, ὁ ὀργανισμός του μέ τήν ἀνά­παυ­ση τοῦ ὕπνου θά ἀνακτήσει τίς σωματικές του δυνάμεις καί συνεπῶς θά γίνει καλά. Γιατί λοιπόν νά τόν ξυπνήσουμε; 13 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τό εἶχε πεῖ αὐτό ἐννοώντας τό θά-νατο τοῦ Λαζάρου· ἐνῶ ἐκεῖνοι νόμισαν ὅτι μιλάει γιά τό συ­νηθισμένο ὕπνο. 14 Τότε λοιπόν ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε καθαρά: Ὁ Λάζαρος πέθανε, 15 καί χαίρομαι γιά σᾶς, γιά νά στηριχθεῖτε περισσότερο στήν πίστη. Χαίρομαι, διότι δέν ἤμουν ἐκεῖ πρίν πε­­θά­νει. Διότι τότε θά τόν θεράπευα προτοῦ πεθάνει καί δέν θά γινόταν τό θαῦμα τῆς ἀναστάσεώς του, πού θά σᾶς στηρίξει στήν πίστη. Ἀλλά ἄς πᾶμε κοντά του. 16 Μετά λοιπόν ἀπό τήν προτροπή αὐτή τοῦ Κυρίου νά ἀναχωρήσουν γιά τή Βηθανία, εἶπε στούς ἄλλους μα­θητές ὁ Θωμᾶς, τόν ὁποῖο ὀνόμαζαν Δίδυμο ἐκεῖνοι πού μιλοῦσαν ἑλληνικά καί μετέφραζαν τό ὄνομά του στή γλώσσα τους: Ἀφοῦ θέλει νά ἐπιστρέψει στό μέρος πού οἱ ἐχθροί του ζητοῦν νά τόν σκοτώσουν, ἄς πᾶμε κι ἐμεῖς ἐκεῖ γιά νά πεθάνουμε μαζί του. 17 Ὅταν λοιπόν ἦλθε στή Βηθανία ὁ Ἰησοῦς, βρῆκε πε­θαμένο τόν Λάζαρο νά ἔχει ἤδη τέσσερις μέρες μέσα στόν τάφο. 18 Ἡ Βηθανία μάλιστα ἦταν κοντά στά Ἱεροσόλυμα, σέ ἀπόσταση περίπου δεκαπέντε παλαιῶν σταδίων, δηλαδή τεσσάρων χιλιομέτρων. 19 Καί πολλοί Ἰουδαῖοι ἀπ’ αὐτούς πού ἐχθρεύονταν τόν Ἰησοῦ εἶχαν ἔλθει στή Μάρθα καί τή Μαρία, γιά νά τίς πα­­ρη­γορήσουν γιά τόν ἀδελφό τους. Ἐκεῖ βέβαια ὑπ­­ῆρχαν κι ἄλλοι ἄνθρωποι πού συντρόφευαν τίς δύο ἀδελ­φές. 20 Ἡ Μάρθα λοιπόν ἀμέσως μόλις ἄκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, ἔτρεξε καί τόν προϋπάντησε ἔξω ἀπό τό χωριό· ἐνῶ ἡ Μαρία καθόταν στό σπίτι. 21 Ὅταν λοιπόν ἡ Μάρθα συνάντησε τόν Ἰησοῦ, τοῦ εἶπε: Κύριε, ἄν ἤσουν ἐδῶ, δέν θά εἶχε πεθάνει ὁ ἀδελ­φός μου. 22 Ξέρω ὅμως ὅτι καί τώρα πού ὁ ἀδελφός μου εἶναι πεθα­μένος, ὅ,τι κι ἄν ζητήσεις ἀπό τόν Θεό, θά σοῦ τό δώσει ὁ Θεός. 23 Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Θά ἀναστηθεῖ ὁ ἀδελφός σου. 24 Τοῦ λέει ἡ Μάρθα: Γνωρίζω ὅτι ὁ ἀδελφός μου θά ἀναστηθεῖ ὅταν γίνει ἡ ἀνάσταση, τήν τελευταία ἡμέ­ρα τοῦ πρόσκαιρου αὐτοῦ αἰώνα. Ὕστερα ἀπ’ αὐ­τήν θά ἀκολουθήσει ὁ μελλοντικός ἔνδοξος καί ἀτελείωτος αἰώ­νας. 25 Τότε ὁ Ἰησοῦς τῆς εἶπε: Ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή. Ἐγώ ἔχω τή δύναμη νά ἀνασταίνω, διότι εἶμαι ἡ πηγή τῆς ζωῆς. 26 Ἐκεῖνος πού πιστεύει σέ μένα, ἀκόμη κι ἄν πεθάνει σωματικῶς, ὅπως πέθανε ὁ ἀδελφός σου, θά ζή­σει. Διότι ἐκτός ἀπό τήν οὐράνια καί πνευματική ζωή, τήν ὁποία ἀπό τώρα θά μεταδώσω στήν ψυχή του, ἀρ­­γό­τε­ρα θά τόν ἀναστήσω καί σωματικῶς. Καί κάθε ἄν­θρω­πος πού δέν ἔχει ἀκόμη πεθάνει, ἀλλά ζεῖ ἐδῶ στή γῆ, ἐφό­σον πιστεύει σέ μένα, θά ἀντι­­με­τω­­πίσει γεμάτος ἀφο­βία τόν πρόσκαιρο θάνα­το, τόν ὁποῖο τρέμουν καί φο­βοῦνται οἱ ἄνθρωποι πού βρίσκονται μακριά ἀπό μέ­να. Κι ἐπειδή θά μένει πά­ντοτε ἑνωμένος μέ μένα, δέν θά ὑποστεῖ ποτέ τόν πνευ­ματικό θάνατο, πού εἶναι καί ὁ πραγματικός καί ἀνε­πανόρ­­θω­­τος θάνατος. Τό πι­στεύ­­εις αὐτό; 27 Τοῦ λέει ἡ Μάρθα: Ναί, Κύριε. Ἐγώ πρίν ἀπό πολύ καιρό ἔχω πιστέψει ὅτι ἐσύ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού περιμέναμε νά ἔλθει στόν κόσμο σύμφωνα μέ τίς θεϊκές ὑποσχέσεις καί προφητεῖες. Κι ἐφόσον ἔχω τή βεβαιότητα ὅτι ἐσύ εἶσαι ὁ Χριστός, πιστεύω καί σ’ ὅσα τή στιγμή αὐτή λές καί διακηρύττεις γιά τόν ἑαυτό σου. 28 Ἀφοῦ εἶπε αὐτά τά λόγια, ἔφυγε καί εἰδοποίησε κρυφά τήν ἀδελφή της Μαρία νά ἔλθει, λέγοντας: Ὁ Διδάσκαλος εἶναι ἐδῶ καί σέ φωνάζει. 29 Ἐκείνη, ἀμέσως μόλις τό ἄκουσε αὐτό, σηκώθηκε καί ξεκίνησε νά τόν συναντήσει. 30 Στό μεταξύ ὅμως ὁ Ἰησοῦς δέν εἶχε ἔλθει ἀκόμη μέ­σα στό χωριό, ἀλλά ἦταν στό μέρος πού τόν εἶχε ὑπο­δεχθεῖ ἡ Μάρθα· διότι ἤθελε νά ἐπισκεφθεῖ τόν τάφο τοῦ Λαζάρου μόνος του, μαζί μέ τούς μαθητές του καί τίς δύο ἀδελφές τοῦ Λαζάρου. 31 Οἱ Ἰουδαῖοι λοιπόν πού ἦταν μαζί μέ τή Μαρία στό σπίτι καί τήν παρηγοροῦσαν, ὅταν τήν εἶδαν νά σηκώ­­νε­ται βιαστική, νά φεύγει ἀπό τό σπίτι καί νά κα­τευ­θύνεται ἔξω ἀπό τό χωριό, τήν ἀκο­λούθησαν λέγοντας ὅτι πηγαίνει στό μνημεῖο γιά νά κλάψει ἐκεῖ. 32 Ὅταν λοιπόν ἡ Μαρία ἦλθε ἐκεῖ πού ἦταν ὁ Ἰη­σοῦς, καθώς τόν ἀντίκρισε, ἔπεσε στά πόδια του καί τοῦ εἶ­­πε: Κύριε, ἐάν ἤσουν ἐδῶ, δέν θά μοῦ πέθαινε ὁ ἀγα­πη­μέ­νος μου ἀδελφός, ἀλλά θά τόν θεράπευες. 33 Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅταν τήν εἶδε νά κλαίει, καί μαζί της νά κλαῖνε καί οἱ Ἰουδαῖοι πού εἶχαν ἔλθει πίσω της, συγκράτησε μέ δριμύτητα τό συναίσθημα τῆς βαθιᾶς λύπης μέσα στήν ψυχή του καί ἀντέδρασε ἔντονα γιά νά ἐπιβληθεῖ σ’ αὐτό. 34 Καί μέ φωνή ἤρεμη, πού δέν διακοπτόταν ἀπό λυγμούς, εἶπε: Ποῦ τόν ἔχετε βάλει; 35 Ὅσοι ἦταν ἐκεῖ τοῦ εἶπαν: Κύριε, ἔλα νά δεῖς. Καί κα­θώς πήγαινε στόν τάφο, δάκρυσε ὁ Ἰησοῦς ἀπό συμπόνια γιά τή θλίψη τῶν δύο ἀδελφῶν. 36 Ὅταν λοιπόν οἱ Ἰουδαῖοι τόν εἶδαν νά δακρύζει, ἔλε­γαν: Δές πόσο τόν ἀγαποῦσε! 37 Μερικοί ὅμως ἀπ’ αὐτούς πῆραν ἀφορμή νά ἐκδη­λώ­σουν τήν ἀρνητική τους διάθεση καί εἶπαν: Δέν εἶχε τή δύναμη αὐτός πού ἄνοιξε τά μάτια τοῦ τυφλοῦ νά κάνει ἐγκαί­ρως ὅ,τι χρειαζόταν γιά νά μήν πεθάνει κι αὐτός; 38 Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ἐνῶ πάλι προσπαθοῦσε νά συγ­κρα­τήσει μέσα του τή συγκίνηση, ἦλθε στό μνη­­μεῖο. Τό μνημεῖο αὐτό ἦταν μιά σπηλιά ἀνοιγμένη σέ βράχο, πού τήν εἴσοδό της τήν ἔφραζε μιά μεγάλη πέτρα. 39 Λέει τότε ὁ Ἰησοῦς: Πάρτε τήν πέτρα. Τοῦ λέει ἡ Μάρθα, ἡ ἀδελ­φή τοῦ νεκροῦ: Κύ­ριε, τώρα πιά μυρίζει ἄσχημα· διότι εἶναι τέσσερις μέρες νεκρός. 40 Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Δέν σοῦ εἶπα ὅτι ἐάν πιστέψεις, θά δεῖς τόν ἔνδοξο θρίαμβο τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θε­οῦ ἐναντίον τοῦ θανάτου μέ τήν ἀνάσταση τοῦ ἀδελ­φοῦ σου; Αὐτή θά εἶναι τό σύμβολο καί τό προμήνυμα τῆς κοινῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων. 41 Μετά λοιπόν ἀπό τήν παρατήρηση αὐτή τοῦ Κυρίου ἔβγαλαν τήν πέτρα ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ σπη­­λαίου, ὅπου βρισκόταν ὁ νεκρός. Ὁ Ἰησοῦς τότε ὕψωσε τά μάτια του στόν οὐρανό καί εἶπε: Πάτερ, εἶμαι βέβαιος ὅτι θά συντελεσθεῖ ἀμέσως τό θαῦμα καί σέ εὐχαριστῶ πού μέ ἄκουσες. 42 Ἐγώ τό ἤξερα ὅτι πάντοτε μ’ ἀκοῦς. Ἀλλά εἶπα μεγαλόφωνα τό «εὐχαριστῶ», γιά νά τό ἀκούσει ὁ λαός πού στέκεται γύρω μου. Κι ἔτσι ἀφοῦ ὅλοι αὐτοί δοῦν πόση βεβαιότητα ἔχω ὅτι θά εἰσακουσθῶ, νά πιστέψουν ὅτι σύ μέ ἀπέστειλες, ὅταν ἀκολουθήσει τό θαῦμα. 43 Κι ἀφοῦ τά εἶπε αὐτά, δείχνοντας τήν κυριαρχική ἐξου­­σία του καί πάνω στόν ἴδιο τό θάνατο, κραύγασε: Λάζαρε, βγές ἔξω. 44 Κι ὁ νεκρός βγῆκε ἀπό τό μνημεῖο μέ τά πόδια καί τά χέρια του δεμένα μέ ἐπιδέσμους, καί τό πρόσωπό του περιτυλιγμένο καί σκεπασμένο μ’ ἕνα πλατύ ὕφασμα. Τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς σ’ ἐκείνους πού παρευρίσκονταν ἐκεῖ: Λύστε τον καί ἀφῆστε τον μόνο καί χωρίς βοηθό νά πάει στό σπίτι του. 45 Μετά λοιπόν ἀπό τό θαῦμα αὐτό, πολλοί ἀπό τούς Ἰουδαίους, αὐτοί πού εἶχαν ἔλ­θει νά ἐπι­σκεφθοῦν τή Μαρία καί εἶχαν δεῖ μέ τά μάτια τους ὅσα ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πίστεψαν σ’ αὐτόν.

Facebooktwitterpinterestmail
Διάβασε τους κανόνες σχολιασμού!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *